Υπάρχει μια λεπτή αλλά πολύ κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στην εισβολή.
Και δυστυχώς πολλές φορές αυτή η γραμμή έχει χαθεί ολοκληρωτικά.
Όταν ένα παιδί ετών βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου, το ερώτημα δεν είναι αν «πουλάει» η λεπτομέρεια. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμα στοιχειώδης ηθική μέσα στη δημοσιογραφία.
Η αναφορά σε προσωπικά ημερολόγια, σε ψυχική κατάσταση, σε εσωτερικές σκέψεις, σε λεπτομέρειες που αφορούν έναν άνθρωπο σε τόσο ακραία ευάλωτη στιγμή, δεν αποτελεί προστασία της ψυχικής υγείας.
Αποτελεί δημόσια απογύμνωση.
Και το πιο σκληρό είναι πως κανείς δεν σκέφτεται το επόμενο πρωί.
Αν αυτό το παιδί επιβιώσει — που όλοι ευχόμαστε να συμβεί — θα χρειαστεί να επιστρέψει σε μια ζωή όπου το διαδίκτυο θα έχει ήδη καταγράψει την πιο σκοτεινή στιγμή του σαν δημόσιο θέαμα.
Τι ακριβώς προσφέρει στην κοινωνία η δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων ενός ανήλικου παιδιού;
Ποια ενημέρωση υπηρετεί;
Ποια ανάγκη καλύπτει πέρα από την περιέργεια;
Η δημοσιογραφία δεν είναι αναπαραγωγή ανθρώπινου πόνου χωρίς όριο.
Δεν είναι voyeurism με τίτλο και banner.
Υπάρχει λόγος που διεθνώς υπάρχουν αυστηρές οδηγίες για την κάλυψη αποπειρών αυτοκτονίας και θεμάτων ψυχικής υγείας — γιατί η απερίσκεπτη προβολή μπορεί να τραυματίσει ξανά τον άνθρωπο, την οικογένεια, ακόμα και άλλους ευάλωτους ανθρώπους που διαβάζουν τέτοιες ειδήσεις.
Ο δημοσιογράφος οφείλει να ξέρει πότε να σταματήσει.
Να ξέρει ότι δεν δημοσιεύονται όλα επειδή απλώς μπορούν να δημοσιευθούν.
Αλλιώς δεν μιλάμε για ενημέρωση.
Μιλάμε για απώλεια μέτρου.