Η παρουσία του Άδωνι Γεωργιάδη στην έκθεση κυνηγών δημιούργησε πολύ περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απάντησε.
Γιατί δεν έγινε σε ουδέτερο πολιτικό χρόνο.
Έγινε σε μια περίοδο όπου το ζήτημα των ζώων, του νόμου Άργος, των φιλοζωικών οργανώσεων και της σχέσης της κυβέρνησης με την ελληνική ύπαιθρο βρίσκεται σε κατάσταση έντασης.
Και όταν ένας τόσο προβεβλημένος υπουργός επιλέγει να εμφανιστεί δημόσια δίπλα στους κυνηγούς, την ώρα που εδώ και μήνες συγκεκριμένοι κύκλοι παρουσιάζουν κυνηγούς, βοσκούς και ανθρώπους της υπαίθρου περίπου ως μέρος του προβλήματος, τότε η κίνηση αποκτά αναγκαστικά πολιτικό βάθος.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρεις πιθανές αναγνώσεις.
Η πρώτη είναι η κλασική επικοινωνιακή τακτική.
Η κυβέρνηση να προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες παίζοντας σε δύο ταμπλό:
άλλο μήνυμα προς τους φιλοζωικούς κύκλους και άλλο προς την ελληνική περιφέρεια και τους κυνηγούς.
Μια παλιά ελληνική πολιτική συνταγή όπου όλοι παίρνουν κάτι ώστε να μην ανοίξει μετωπική σύγκρουση.
Η δεύτερη πιθανότητα είναι πιο βαθιά πολιτικά:
να υπάρχει εσωτερικό ρήγμα.
Ο Γεωργιάδης βρίσκεται ήδη σε περίοδο ισχυρής πίεσης λόγω της κατάστασης στην υγεία. Αν λοιπόν επιχειρεί ανοίγματα προς παραδοσιακά λαϊκά ακροατήρια που αισθάνονται αποξενωμένα από την κυβερνητική γραμμή, τότε ίσως να μην απευθύνεται μόνο στην κοινωνία αλλά και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Σε τέτοιες περιόδους οι δημόσιες εμφανίσεις λειτουργούν πολλές φορές ως πολιτικά μηνύματα δύναμης, επιρροής και μελλοντικών ισορροπιών.
Υπάρχει όμως και ένα τρίτο ενδεχόμενο.
Ίσως το πιο σοβαρό απ’ όλα.
Να βλέπουμε σταδιακή προετοιμασία ανάληψης πιο κεντρικού ρόλου γύρω από τη διαχείριση του ζητήματος των ζώων και ειδικά του νόμου Άργος.
Και αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί ο Γεωργιάδης εμφανίστηκε το προηγούμενο διάστημα και σε χώρους που συνδέονται με φιλοζωικές οργανώσεις και σχετικές δράσεις. Αν λοιπόν επιχειρείται πολιτική μεταφορά του σε πεδίο που αγγίζει το Υπουργείο Εσωτερικών ή τη συνολική πολιτική διαχείριση του θέματος, τότε αλλάζουν πολλά.
Γιατί ο Γεωργιάδης δεν χρησιμοποιείται συνήθως για «ήπιες ισορροπίες».
Το πολιτικό του προφίλ είναι προφίλ σύγκρουσης, πίεσης και επιθετικής διαχείρισης κρίσεων.
Και αυτό σημαίνει ότι αν κάποιοι σκέφτονται να τον χρησιμοποιήσουν για να «καθαρίσει» πολιτικά το μέτωπο που έχει ανοίξει γύρω από τον νόμο Άργος, τότε η κατάσταση μπορεί να οδηγηθεί σε ανοιχτή αντιπαράθεση.
Γι’ αυτό χρειάζεται ψυχραιμία και καθαρή ανάγνωση των κινήσεων.
Γιατί πολλές φορές ο πραγματικός κίνδυνος δεν βρίσκεται σε αυτό που ήδη θεωρούμε κακό.
Αλλά σε αυτό που μπορεί να έρχεται μετά.
Και τώρα θα σταματήσω να μιλάω δημοσιογραφικά και θα μιλήσω σαν Χρήστος.
Όταν ο σκύλος γίνεται όχημα για πολιτική, για φιλοδοξίες, για προσωπικά παιχνίδια ισχύος και μηχανισμούς επιρροής, τότε κάτι μέσα μου αντιδρά με τρόπο που δύσκολα ελέγχεται.
Γιατί για κάποιους ο σκύλος είναι «χώρος».
Για κάποιους άλλους όμως είναι ζωή.
Και καλό θα ήταν όλοι να θυμηθούν κάτι πολύ απλό:
Κρατήστε την πολιτική μακριά από τον σκύλο.
Γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν βλέπουν τον κόσμο μέσα από μηχανισμούς, στρατόπεδα και δημόσιες σχέσεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν αγγίζεις αυτό το σημείο, αγγίζεις κάτι πολύ πιο βαθύ από πολιτική.