Πάμε λοιπόν να σας δούμε.
Άκουσα να λες δημόσια ότι συνεργαζόσουν με τον Γιώργο Τράγκα ως αρχισυντάκτρια της εκπομπής του. Και εδώ κάπου πρέπει να μπει ένα τέλος στις δημόσιες “διορθώσεις” της πραγματικότητας.
Γιατί πρακτικά αρχισυντάκτης εκείνης της εκπομπής ήμουν εγώ πραγματικός αρχισυντάκτης της εκπομπής εκτός από μένα υπήρξε μόνο ο Γιώργος Μελέας. Και αυτό το γνώριζαν όλοι όσοι υπήρχαν μέσα σε εκείνον τον χώρο. Το γνώριζε η παραγωγή, το γνώριζαν οι τεχνικοί, το γνώριζαν οι άνθρωποι της σύνταξης, το γνώριζε και ο ίδιος ο Τράγκας απλά ήταν δύσκολη η θέση του γιατί ήμουν 21 ετών.
Κάποιος ας βγει να πει ότι δεν ισχύει. Να βγει η γυναικά του η Ντόρα, ο Δημήτρης, η Βάνα, η Αργυρώ οι σκηνοθέτες, οι μοντερ όποιος θέλει εδώ είμαι….
Καθόμασταν δέκα πιτσιρικάδες και τρέχαμε έναν ολόκληρο τηλεοπτικό μηχανισμό κάτω από πραγματική πίεση. Στήναμε θέματα, σώζαμε χρόνους, κρατούσαμε ρυθμό, διορθώναμε καταστάσεις στον αέρα και πολλές φορές κρατούσαμε όρθια μια εκπομπή με ελάχιστα μέσα και άπειρη ένταση.
Και μέσα σε όλο αυτό, ναι, βρέθηκες εκεί γιατί ο ίδιος ο Τράγκας αποφάσισε να σε βοηθήσει.
Το θυμάμαι σαν τώρα όταν γύρισα και τον ρώτησα γιατί σε έφερε στην εκπομπή αφού δεν έχεις ιδέα από τηλεόραση. Και η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη:
«Είναι σε ανάγκη. Προσπαθώ να τη βοηθήσω.»
Αυτός ήταν ο Γιώργος Τράγκας που κάποιοι σήμερα προσπαθούν να παρουσιάσουν σαν κάτι μονοδιάστατο. Ένας άνθρωπος παρορμητικός, δύσκολος, πολλές φορές άδικος, πολλές φορές επηρεασμένος από λάθος ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα ικανός να ανοίγει πόρτες και να βοηθά ανθρώπους όταν άλλοι ούτε καν θα τους κοίταζαν.
Και τώρα ας πάμε στο δικό μου κομμάτι. Γιάτι δεν ξεχνάω αφού σου μάθαμε τηλεόραση βρέθηκες στον ΣΚΑΙ.
Την ημέρα που έχασα τον πατέρα μου.
Ήρθα στον ΣΚΑΪ — μάλλον δεν ήρθα, με φέρανε. Και κάποια στιγμή έσκασα ένα χαμόγελο. Και γύρισες με αυταρχικό τρόπο να μου πεις ότι θα έπρεπε να ντρέπομαι που πέθανε ο πατέρας μου και χαμογελάω.
Θα σου απαντήσω λοιπόν τώρα.
Ήρθες σε μία αίθουσα σύνταξης πιστεύοντας ότι η τηλεόραση είναι μόνο εικόνα και δημόσιες σχέσεις, απευθύνοντας μας ένα χυδαίο χαιρετισμό. Εσύ που άκουγες δέκα πιτσιρικάδες να προσπαθούν να σου εξηγήσουν τι σημαίνει πραγματική τηλεόραση, πραγματική πίεση και πραγματικός αέρας εκπομπής.
Εσύ είχες στόμα να μιλήσεις;
Εσύ που γύρισες σε ένα παιδί 24 χρονών να του πεις την ημέρα της κηδείας του πατέρα του ότι δεν σεβάστηκε τη μνήμη του επειδή χαμογέλασε;
Να θυμάσαι κάτι.
Εγώ τουλάχιστον έχω την ευθιξία να τα πω δημόσια κοιτώντας τον κόσμο στα μάτια. Και τα λέω γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο άλλος μπορεί να μου απαντήσει.
Και κάτι τελευταίο.
Δεν είμαι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Θεωρώ όμως δεδομένο ότι μια δημοσιογραφική ένωση που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να καλέσει και εμένα και την κυρία για όσα δημόσια ειπώθηκαν.
Γιατί εδώ εμφανίστηκε δημοσιογράφος σε τηλεοπτική εκπομπή να μιλά δημόσια εναντίον αποθανόντος συναδέλφου της, γνωρίζοντας ότι εκείνος δεν μπορεί να απαντήσει.
Εκτός αν τελικά αυτό εκφράζει το ήθος που θέλει να εκπροσωπεί η ΕΣΗΕΑ.