Δεν πιστεύουμε στη βία.
Πιστεύουμε όμως ότι η αδιαφορία είναι εξίσου επικίνδυνη.
Μια κοινωνία δεν καταρρέει μόνο όταν οι άνθρωποι συγκρούονται. Καταρρέει και όταν σταματούν να ενδιαφέρονται.
Όταν παύει να μας αφορά τι συμβαίνει στον γείτονά μας, σε μια άλλη χώρα, σε μια γυναίκα που αδικείται, σε ένα παιδί που υποφέρει ή σε έναν άνθρωπο που συνθλίβεται από την αδικία, τότε χάνεται κάτι βαθύτερο από την πολιτική.
Χάνεται η ίδια η ανθρώπινη ιδιότητα.
Δεν είναι ανάγκη να συμφωνούμε σε όλα. Δεν είναι ανάγκη να ανήκουμε στην ίδια παράταξη, στην ίδια ιδεολογία ή στην ίδια θρησκεία.
Είναι όμως ανάγκη να παραμένουμε ενεργοί πολίτες.
Να βλέπουμε.
Να ακούμε.
Να σκεφτόμαστε.
Να μιλάμε.
Να συμμετέχουμε.
Γιατί η σιωπηλή αποδοχή όσων συμβαίνουν γύρω μας δεν αλλάζει τον κόσμο. Τον παραδίδει απλώς σε εκείνους που αποφασίζουν χωρίς εμάς.
Σήμερα η Ευρώπη μοιάζει να βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι.
Από τη Γαλλία μέχρι τη Γερμανία, από τη Βρετανία μέχρι την Ελλάδα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν ότι δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να παρακολουθούν σιωπηλά.
Υπάρχουν πάντοτε δύο δρόμοι.
Ο δρόμος της συμμετοχής και ο δρόμος της αδιαφορίας.
Και η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ποιος από τους δύο οδηγεί στο αδιέξοδο.