Στην ιστορία ενός τόπου οι πολιτικές διαφορές είναι αναγκαίες. Είναι το οξυγόνο της δημοκρατίας. Υπάρχουν όμως και στιγμές που γεννιέται ένα απλό ερώτημα:
Τι ακριβώς συζητάμε και γιατί;
Την ώρα που ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ταχύτητα που θυμίζει γεωπολιτικό σεισμό, η ελληνική δημόσια ζωή μοιάζει να περιστρέφεται ξανά γύρω από μετακινήσεις στελεχών, εσωκομματικές ισορροπίες, νέους σχηματισμούς, παλιές φιλοδοξίες και πολιτικές καριέρες.
Δεν είναι παράνομο. Δεν είναι αντιδημοκρατικό. Είναι όμως αρκετό;
Από τη μία πλευρά βλέπουμε πολέμους να συνεχίζονται στα σύνορα της Ευρώπης. Από την άλλη, η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται σταδιακά σε χώρο σύγκρουσης συμφερόντων, ενεργειακών σχεδιασμών και στρατηγικών ανταγωνισμών. Οι ισορροπίες που γνωρίζαμε αλλάζουν. Οι συμμαχίες μετακινούνται. Οι βεβαιότητες καταρρέουν.
Κι εμείς;
Εμείς συνεχίζουμε να παρακολουθούμε την πολιτική σαν να πρόκειται για ατελείωτο τηλεοπτικό επεισόδιο. Ποιος έφυγε. Ποιος πήγε. Ποιος διαφώνησε. Ποιος ετοιμάζει νέο κόμμα. Ποιος σχεδιάζει την επόμενη μέρα.
Ίσως όλα αυτά να έχουν σημασία.
Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που προηγείται όλων των υπολοίπων:
Ποια είναι η επόμενη μέρα της ίδιας της χώρας;
Γιατί αν οι πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να συνεννοηθούν ακόμη και στα στοιχειώδη ζητήματα εθνικής στρατηγικής, τότε η συζήτηση για το ποιος θα κυβερνήσει αύριο αρχίζει να χάνει το νόημά της.
Η Ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα κοινωνιών που ασχολούνταν με τις εσωτερικές τους διαμάχες ενώ το έδαφος κάτω από τα πόδια τους μετακινούνταν. Πίστευαν ότι υπάρχει χρόνος. Ότι οι εξελίξεις θα περιμένουν. Ότι τα μεγάλα ζητήματα θα λυθούν αργότερα.
Συνήθως δεν περίμεναν.
Δεν γράφονται αυτές οι γραμμές από φόβο. Ούτε από καταστροφολογία. Γράφονται από μια απλή ανησυχία:
Μήπως έχουμε αρχίσει να θεωρούμε δεδομένα πράγματα που δεν είναι δεδομένα;
Μήπως έχουμε ξεχάσει ότι η ύπαρξη ενός κράτους, η ασφάλεια μιας κοινωνίας και η σταθερότητα ενός τόπου δεν είναι φυσικά φαινόμενα αλλά κατακτήσεις που απαιτούν διαρκή προσοχή;
Η πολιτική είναι απαραίτητη.
Οι κομματικές αντιπαραθέσεις είναι μέρος της δημοκρατίας.
Αλλά πριν από όλα αυτά υπάρχει κάτι που οφείλει να προηγείται:
Η χώρα.
Γιατί αν κάποτε φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε την ουσία κυνηγώντας τις λεπτομέρειες, τότε θα ανακαλύψουμε ότι κερδίσαμε όλες τις πολιτικές μάχες και χάσαμε αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούσαμε να υπηρετήσουμε.
Και τότε, πράγματι, θα μας έχει μείνει μόνο η πολιτική.