Μια φίλη μου από την Ολλανδία μού έστειλε βίντεο και φωτογραφίες από περιστατικό που έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη χώρα.
Δεν γνωρίζω το φακέλο της υπόθεσης.
Δεν γνωρίζω τι ακριβώς προηγήθηκε.
Γνωρίζω όμως τι είδα.
Είδα μια έγκυο γυναίκα να βρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης.
Είδα αστυνομικούς να ακινητοποιούν έναν άνθρωπο.
Είδα έναν σκύλο να συμμετέχει σε μια επιχείρηση καταστολής.
Και αναρωτήθηκα για ακόμη μία φορά πόσο μακριά έχουμε φτάσει από αυτό που κάποτε ονομάζαμε πολιτισμό.
Η συζήτηση θα στραφεί αναπόφευκτα στην πολιτική.
Άλλοι θα μιλήσουν για την ασφάλεια.
Άλλοι για τους πρόσφυγες.
Άλλοι για την αστυνομία.
Εγώ θέλω να σταθώ κάπου αλλού.
Στον σκύλο.
Γιατί ο σκύλος δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά.
Δεν γνωρίζει σύνορα.
Δεν γνωρίζει κράτη.
Δεν γνωρίζει θρησκείες.
Δεν γνωρίζει μεταναστευτική πολιτική.
Δεν γνωρίζει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.
Γνωρίζει μόνο τον άνθρωπο που του έμαθε να υπακούει.
Κι όμως, για ακόμη μία φορά, βρίσκεται στη μέση μιας ανθρώπινης σύγκρουσης που δεν είναι δική του.
Εδώ και χρόνια υποστηρίζω ότι η χρήση σκύλων ως μέσων καταστολής είναι ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά αδιέξοδα της σύγχρονης κοινωνίας.
Άλλο η ανίχνευση.
Άλλο η διάσωση.
Άλλο η αναζήτηση αγνοουμένων.
Και άλλο η μετατροπή ενός ζώου σε εργαλείο επιβολής.
Η εικόνα μιας εγκύου γυναίκας στο πάτωμα είναι από μόνη της αρκετή για να προκαλέσει προβληματισμό.
Η παρουσία του σκύλου δίπλα σε αυτή την εικόνα με προβληματίζει ακόμη περισσότερο.
Γιατί δείχνει κάτι βαθύτερο.
Δείχνει μια ανθρωπότητα που συνεχίζει να χρησιμοποιεί τους πιο αδύναμους για να υπηρετήσουν συγκρούσεις που δημιούργησε η ίδια.
Και όταν αυτό παύει να μας σοκάρει, ίσως το πρόβλημα να μην βρίσκεται μόνο στις κυβερνήσεις, στις αστυνομίες ή στους πολέμους.
Ίσως το πρόβλημα να βρίσκεται σε εμάς.
Ίσως γι’ αυτό, βλέποντας αυτές τις εικόνες, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν μία:
Η ανθρωπότητα είναι τελειωμένη.