Στην περίοδο που διανύουμε, όπου σχεδόν τα πάντα γύρω από τον σκύλο μοιάζουν να έχουν μπει σε έναν ατελείωτο εμπορικό χορό και η συμπεριφορά του συχνά διαστρεβλώνεται για να εξυπηρετήσει ανάγκες της αγοράς, θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερη αξία να ακούμε ειλικρινείς φωνές. Δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε ή αν διαφωνούμε μαζί τους. Σημασία έχει να διακρίνουμε την ειλικρίνεια.
Στον Τάσο Μουστακίδη είδα αυτή την ειλικρίνεια. Είδα έναν άνθρωπο που δεν φοβήθηκε να μιλήσει με μετριοπάθεια ακόμη και για τους δικούς του σκύλους. Έναν άνθρωπο που δεν δίστασε να αναγνωρίσει δημόσια τη δουλειά συναδέλφων του και να τους αποδώσει τα εύσημα. Δεν έπαιξε με τις λέξεις ούτε προσπάθησε να δημιουργήσει εντυπώσεις. Εξέφρασε καθαρές απόψεις, ακόμη κι όταν γνώριζε ότι κάποιοι ίσως διαφωνούσαν μαζί του.
Μέσα στη συνέντευξη αναφερθήκαμε και σε ένα θέμα που συχνά προκαλεί αντιδράσεις. Ότι οι σημερινές φυλές, ιδιαίτερα σε περιοχές που πέρασαν αιώνες κάτω από ξένη κυριαρχία και διαφορετικές επιρροές, δεν μπορούν να θεωρούνται ακριβώς ίδιες με εκείνες που υπήρχαν πριν από χιλιάδες χρόνια. Δεν θεωρώ ότι αυτή η σκέψη μειώνει καμία φυλή. Αντίθετα, μας βοηθά να κατανοήσουμε πως η ιστορία είναι μια συνεχής εξέλιξη και όχι μια στατική εικόνα.
Ο σημερινός άνθρωπος δύσκολα θα μπορούσε να κρατήσει το λουρί ενός σκύλου που ζούσε και εργαζόταν πριν από πενήντα χρόνια, πόσο μάλλον πριν από χιλιάδες. Αυτή όμως η ανθρώπινη αδυναμία καθρεφτίζεται πολλές φορές στους σκύλους που επιλέγουμε να δημιουργήσουμε για το αύριο.
Η φύση δεν ενδιαφέρεται για τις ιδεολογίες μας. Ο στόχος της είναι ένας: να διατηρήσει τη ζωή. Δημιουργεί οργανισμούς που μπορούν να επιβιώσουν, να αντέξουν το κρύο, τη ζέστη, τη βροχή, την πείνα και τις δυσκολίες. Αυτή είναι η δική της σοφία.
Αντίθετα, ο άνθρωπος, προσπαθώντας συχνά να αποδείξει τη χρησιμότητα της σκέψης του, κατέληξε πολλές φορές να δημιουργήσει ένα πρότυπο ζωής ολοένα και πιο εξαρτημένο από τις ευκολίες. Έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να διαχειριστεί ακόμη και απλές απαιτήσεις της φύσης και, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, μεταφέρει πολλές φορές την ίδια φιλοσοφία και στους σκύλους του.
Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας. Πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα της δικής μας απροσεξίας. Της τάσης μας να εξετάζουμε τα πάντα αποκλειστικά μέσα από ένα ανθρώπινο ηθικό πρίσμα, παίρνοντας αποφάσεις που θεωρούμε ότι είναι για το καλό του σκύλου, ενώ αρκετές φορές τον οδηγούν –όπως και εμάς– σε αδιέξοδα.
Ζητώ συγγνώμη που σε αυτή την εισαγωγή δεν μιλάω περισσότερο για τον ίδιο τον Μολοσσό της Ηπείρου. Έχω αφιερώσει αρκετές εκπομπές στη συγκεκριμένη φυλή και πιστεύω ότι όσα είχα να πω παρουσιάζονται ήδη μέσα από αυτές. Σήμερα προτιμώ να σταθώ στους ανθρώπους. Γιατί μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις, είτε αφορούν τον Μολοσσό της Ηπείρου είτε οποιαδήποτε άλλη φυλή, αναδεικνύεται κάτι βαθύτερο: ο τρόπος με τον οποίο οι δικές μας αδυναμίες, οι επιλογές και οι αντιλήψεις μας αντανακλώνται τελικά πάνω στον σκύλο.
Υπάρχει όμως και ένας ακόμη λόγος που αυτή η συνέντευξη έχει ιδιαίτερη αξία για μένα. Γυρίστηκε πριν από αρκετά χρόνια και όταν ο Τάσος έμαθε ότι θα ακολουθούσε συνέντευξη με τον άνθρωπο που έδωσε το πρότυπο της φυλής, τον Στέλιο Μακαρίτη, ήταν ο ίδιος που μου ζήτησε να μη δημοσιεύσω τη δική του. Η απάντησή του ήταν απλή: «Ο Μακαρίτης είναι πιο σημαντικός.»
Αυτούς τους Έλληνες έχουμε ανάγκη. Ανθρώπους που γνωρίζουν πότε πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω, όχι επειδή υποτιμούν τον εαυτό τους, αλλά επειδή θεωρούν ότι το κοινό καλό, η γνώση και –στη συγκεκριμένη περίπτωση– ο ίδιος ο σκύλος αξίζουν περισσότερο από την προσωπική προβολή.
Τάσο, σε ευχαριστώ γι’ αυτή τη συνέντευξη. Παραμένει μία από τις πιο ειλικρινείς που έχω κάνει. Ήταν και δική μου επιλογή να μην καλυφθεί σχεδόν καθόλου με πλάνα, γιατί αυτό που έχει πραγματική αξία δεν είναι οι εικόνες, αλλά μια αυθεντική συζήτηση δύο ανθρώπων που, παρά τις όποιες διαφορές τους, ενδιαφέρονται πραγματικά για το ίδιο πράγμα.
Τα υπόλοιπα, όπως πάντα, τα αποφασίζουν εκείνοι που παρακολουθούν.