Την ίδια στιγμή που ανοίγει μια συζήτηση στα άκρα – μέχρι και για ευθανασίες – με δηλώσεις όπως αυτές του δημάρχου Βόλου Αχιλλέα Μπέου, που πρότεινε ακόμη και τη θανάτωση αδέσποτων ζώων αν δεν υιοθετηθούν, το πραγματικό πεδίο επιλογών για τον πολίτη περιορίζεται όλο και περισσότερο σε ένα δίλημμα: στείρωση ή DNA.
Ένα δίλημμα που παρουσιάζεται ως μονόδρομος, αποκλείοντας κάθε άλλη επιστημονική και εξατομικευμένη προσέγγιση.
Όταν η δημόσια συζήτηση μετακινείται στα άκρα, τα ενδιάμεσα χάνονται. Και τότε οι “επιλογές” δεν είναι πραγματικές επιλογές – είναι κατευθυνόμενα πλαίσια.
Από τη δική μου πλευρά, η προσέγγιση “στείρωση ή DNA” δεν αποτελεί λύση. Αποτελεί απλοποίηση ενός σύνθετου προβλήματος, που απαιτεί επιστημονική τεκμηρίωση, αξιολόγηση ανά περίπτωση και πραγματική ευθύνη – όχι οριζόντιες επιβολές.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία που αποσιωπάται:
Όλα αυτά που σήμερα παρουσιάζονται ως “αδιέξοδο” – οι πιέσεις, οι ακραίες φωνές, οι επικίνδυνες προτάσεις – δεν είναι αποτέλεσμα έλλειψης νόμων. Είναι αποτέλεσμα μη εφαρμογής τους.
Αν το προηγούμενο νομικό πλαίσιο είχε εφαρμοστεί όπως προβλεπόταν – με ελέγχους, καταγραφή, ευθύνη στους ιδιοκτήτες, σωστή διαχείριση των αδέσποτων – το πρόβλημα δεν θα είχε διογκωθεί σε αυτό το σημείο.
Δεν φτάσαμε εδώ επειδή δεν είχαμε εργαλεία.
Φτάσαμε εδώ επειδή δεν τα χρησιμοποιήσαμε.
Και όταν ένα σύστημα αποτυγχάνει να εφαρμόσει αυτά που ήδη έχει, το να επιβάλλει νέα, πιο οριζόντια και πιο αυστηρά μέτρα δεν είναι λύση. Είναι μετατόπιση ευθύνης.
Το ζήτημα δεν είναι να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο επιλογές που παρουσιάζονται ως μονόδρομος.
Το ζήτημα είναι να επιστρέψουμε στη βάση: εφαρμογή του νόμου, επιστημονική προσέγγιση και πραγματική ευθύνη.