Η περιοχή μας βρίσκεται ήδη σε μία κατάσταση αποσταθεροποίησης που πριν από λίγα χρόνια θα φαινόταν αδιανόητη.
Χώρες βρίσκονται μέσα στον κυκλώνα του πολέμου.
Άλλες παρακολουθούν γνωρίζοντας πολύ καλά ότι μία γενίκευση δεν είναι πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά πραγματικός κίνδυνος.
Κάποια στιγμή, αν αυτή η φωτιά συνεχίσει να εξαπλώνεται, όλοι θα αναρωτηθούν πώς ξεκίνησε.
Γιατί η ιστορία συνήθως καταγράφει και τις ευθύνες όλων των πλευρών.
Το Ισραήλ κινήθηκε μέσα σε ένα ιστορικό πλαίσιο δεκαετιών συγκρούσεων, τρομοκρατίας, επιθέσεων και φόβου επιβίωσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι κινήσεις του είναι υπεράνω κριτικής. Το αντίθετο. Σημαίνει όμως ότι η εμπλοκή του δεν εμφανίστηκε ξαφνικά μέσα στο κενό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής όμως είναι διαφορετική περίπτωση.
Όταν ένας πρόεδρος εμφανίζεται διεθνώς ως άνθρωπος που θα λειτουργήσει ως ειρηνοποιός, ως παράγοντας αποκλιμάκωσης και σταθερότητας, τότε οι πράξεις του κρίνονται με διαφορετικά μέτρα. Διότι η υπερδύναμη δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί σαν παρατηρητής που ρίχνει λάδι στη φωτιά και μετά απομακρύνεται από τις συνέπειες.
Αυτή τη στιγμή, πολλές κινήσεις και αποφάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών φαίνεται να συμβάλλουν στην περαιτέρω ένταση της περιοχής αντί στη σταθεροποίησή της.
Ολόκληρη η περιοχή μοιάζει πλέον με πυριτιδαποθήκη.
Η Μέση Ανατολή φλέγεται.
Η Ανατολική Μεσόγειος παρακολουθεί με νευρικότητα.
Η Ευρώπη δείχνει αδύναμη να επιβάλει πραγματική ισορροπία.
Και οι κοινωνίες αρχίζουν να κουβαλούν ξανά τον φόβο ενός ευρύτερου πολέμου.
Το επικίνδυνο είναι ότι όταν οι μεγάλες δυνάμεις παίζουν γεωπολιτικό σκάκι, οι λαοί πληρώνουν πάντα το τίμημα.
Οι φλόγες δεν μένουν ποτέ για πάντα μακριά.
Κάποια στιγμή φτάνουν και στις δικές σου ακτές.