Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που η εικόνα συγκρούεται τόσο έντονα με τη μνήμη, ώστε οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνιακής επανεκκίνησης μοιάζει σχεδόν προσβλητική προς την ίδια την κοινωνία. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα.
Ένας πρώην πρωθυπουργός που κουβαλά πάνω του δύο από τα πιο βαριά πολιτικά γεγονότα της μεταπολιτευτικής περιόδου εμφανίζεται ξανά μπροστά στις κάμερες χαμογελώντας, αφήνοντας υπαινιγμούς για νέο πολιτικό φορέα και επιχειρώντας να χτίσει εικόνα «επιστροφής». Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί με διαγραφή μνήμης. Και η κοινωνία δεν είναι κοινό τηλεοπτικού σκετς.
Για πολλούς Έλληνες, το όνομα του Αλέξη Τσίπρα θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με το δημοψήφισμα του 2015. Με μια περίοδο όπου η χώρα έφτασε στα όρια θεσμικής και οικονομικής απορρύθμισης. Με ένα «ΟΧΙ» που μετατράπηκε μέσα σε λίγες ώρες σε «ΝΑΙ», αφήνοντας πίσω του ένα βαθύ τραύμα εμπιστοσύνης απέναντι στην πολιτική διαδικασία. Δεν ήταν απλώς μια κυβερνητική μεταστροφή. Ήταν η στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αισθάνθηκε ότι η ίδια η λαϊκή εντολή έπαψε να έχει σταθερό νόημα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η διακυβέρνησή του ταυτίστηκε και με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Με την απόφαση που οδήγησε στην παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στα Σκόπια, ύστερα από δεκαετίες πολιτικών αγώνων, διπλωματικών συγκρούσεων και ιστορικής φόρτισης που διαχειρίστηκαν πρωθυπουργοί, υπουργοί και πολιτικές γενιές ολόκληρες. Ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς τη συμφωνία γεωπολιτικά, υπάρχει ένα δεδομένο που δεν μπορεί να διαγραφεί: ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού ένιωσε ότι πέρασε μια ιστορική γραμμή χωρίς ποτέ να πει πραγματικά «ναι».
Γι’ αυτό και όταν σήμερα εμφανίζεται μπροστά στις κάμερες με διάθεση χαλαρότητας, με χαμόγελα, αστεϊσμούς και επικοινωνιακές ατάκες περί νέου κόμματος, το πρόβλημα δεν είναι το χιούμορ. Το πρόβλημα είναι η χρονική και ιστορική ασυμβατότητα ανάμεσα σε αυτό που παρουσιάζεται και σε αυτό που θυμάται η κοινωνία.
Η πολιτική δεν είναι stand-up comedy. Δεν μπορείς να περνάς μέσα από ιστορικά γεγονότα που δίχασαν βαθιά μια χώρα και μετά να επιστρέφεις σαν να πρόκειται για reboot τηλεοπτικής σειράς. Όχι επειδή απαγορεύεται να επιστρέψεις. Αλλά επειδή πριν επιστρέψεις, οφείλεις να σταθείς απέναντι στην ιστορία σου χωρίς επικοινωνιακά φίλτρα.
Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο τον κόσμο σήμερα. Όχι μόνο οι πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, αλλά η αίσθηση ότι αντιμετωπίζονται πλέον σαν ένα επικοινωνιακό επεισόδιο που μπορεί να ξεχαστεί με λίγες ατάκες και σωστό φωτισμό μπροστά στην κάμερα.
https://www.cnn.gr/politiki/story/535239/komma-tsipra-nea-prosopa-organotiki-domi-kai-psifiaka-ergaleia