Ίσως κάποτε η ανθρωπότητα χρειαστεί να κάνει ένα παράξενο πείραμα.
Να αφήσει για λίγο στην άκρη όλα όσα τη χωρίζουν.
Να σταματήσει να συζητά ποιος προφήτης ήταν ο πρώτος και ποιος ο τελευταίος.
Ποια αποκάλυψη είναι η αυθεντική.
Ποια ερμηνεία είναι η σωστή.
Ποιο βιβλίο έχει δίκιο.
Και να κρατήσει μόνο όσα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.
Όσα επιβίωσαν μέσα στους αιώνες.
Όσα βρέθηκαν γραμμένα από διαφορετικούς ανθρώπους, σε διαφορετικούς τόπους και διαφορετικές εποχές.
Τότε ίσως ανακαλύψουμε κάτι παράξενο.
Ότι τα σημαντικότερα μηνύματα δεν είναι αυτά που μας χωρίζουν.
Είναι αυτά που επαναλαμβάνονται.
Η Αγία Γραφή μιλά για αγάπη, έλεος, δικαιοσύνη, συγχώρεση και ταπεινότητα.
Το Κοράνι μιλά για έλεος, δικαιοσύνη, ελεημοσύνη, ταπεινότητα και ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο.
Οι λέξεις αλλάζουν.
Οι αφηγήσεις αλλάζουν.
Οι συμβολισμοί αλλάζουν.
Αλλά ο πυρήνας παραμένει εντυπωσιακά οικείος.
Και ίσως αυτό να μην είναι τυχαίο.
Γιατί ο άνθρωπος, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκε, κουβαλά τους ίδιους φόβους.
Φοβάται την απώλεια.
Φοβάται τον θάνατο.
Φοβάται τη μοναξιά.
Φοβάται την αδικία.
Και αναζητά τα ίδια πράγματα.
Αγάπη.
Νόημα.
Ελπίδα.
Σκοπό.
Αν λοιπόν αφαιρέσουμε όλα τα ονόματα, τι μένει;
Μένει η ιδέα ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τον άνθρωπο.
Κάτι που τον καλεί να γίνει καλύτερος από αυτό που είναι.
Κάτι που τον καλεί να εγκαταλείψει την αλαζονεία.
Να περιορίσει την απληστία.
Να δείξει συμπόνια.
Να θυμηθεί ότι δεν ζει μόνος του.
Ίσως γι’ αυτό η βαθύτερη διδασκαλία που συναντά κανείς τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στο Κοράνι δεν είναι η εξουσία.
Είναι η ταπεινότητα.
Η αναγνώριση ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου.
Ότι η ύπαρξή του αποκτά αξία μόνο όταν συνδέεται με κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται μια αλήθεια που ξεπερνά τις θρησκείες.
Ότι οι άνθρωποι πέρασαν χιλιάδες χρόνια προσπαθώντας να περιγράψουν το ίδιο μυστήριο με διαφορετικές λέξεις.
Και ίσως το μυστήριο αυτό να είναι απλούστερο από όσο νομίζουμε.
Ένας Θεός.
Ένας Άνθρωπος.
Όχι ως θρησκευτικό σύνθημα.
Αλλά ως υπενθύμιση ότι πριν χωριστούμε σε λαούς, δόγματα και παραδόσεις, ανήκαμε όλοι στην ίδια ανθρώπινη αναζήτηση.
Και ίσως εξακολουθούμε να ανήκουμε.