Δύο νέα παιδιά πήδηξαν στο κενό αφήνοντας πίσω τους ένα σημείωμα.
Δεν έχει σημασία πού έγινε.
Δεν έχουν σημασία τα ονόματά τους.
Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες που απλώς θα ικανοποιήσουν την περιέργεια κάποιων.
Η είδηση είναι μία.
Δύο παιδιά έφτασαν στο σημείο να κοιτάξουν τη ζωή και να μη βλέπουν άλλη έξοδο.
Και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ανεξάρτητα από τους λόγους, δεν μπορεί να υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και βολικοί ένοχοι. Δεν φταίει μόνο μια στιγμή, όταν δυο παιδιά γράφουν “συγνώμη σας αγαπάμε”.
Τότε κάτι βαθύτερο έχει σπάσει.
Έχει σπάσει ο τρόπος που μεγαλώνουμε.
Ο τρόπος που ακούμε.
Ο τρόπος που υπάρχουμε δίπλα στους άλλους χωρίς πραγματικά να τους βλέπουμε.
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν, αλλά όλο και λιγότεροι ακούγονται.
Μια εποχή γεμάτη συνδέσεις, αλλά με ανθρώπους αφόρητα μόνους.
Και ίσως το πιο τρομακτικό δεν είναι η ίδια η πράξη.
Ίσως το πιο τρομακτικό είναι πόσα παιδιά κυκλοφορούν ήδη ανάμεσά μας νιώθοντας αόρατα χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.
Δεν χρειάζονται άλλες λεπτομέρειες.
Δεν χρειάζονται φωτογραφίες.
Δεν χρειάζεται δημόσια κατανάλωση πόνου.
Χρειάζεται μόνο να σταθούμε για λίγο σιωπηλοί απέναντι σε αυτό που συνέβη και να αναρωτηθούμε πόσες φορές κοιτάξαμε έναν άνθρωπο χωρίς να δούμε πραγματικά ότι καταρρέει.
Γιατί όταν δύο παιδιά πηδούν στο κενό, η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίζει σαν να πρόκειται απλώς για ακόμη μία είδηση.