Το παρακάτω κείμενο αποτελεί προσωπική άποψη του γράφοντος, βασισμένη στην εμπειρία του ως επαγγελματία εκπαιδευτή σκύλων και δημοσιογράφου.
Λίγο πριν από το ταξίδι του στην Ιαπωνία το 2016, ο Βλαντιμίρ Πούτιν επέλεξε να δώσει συνέντευξη σε ιαπωνικά μέσα ενημέρωσης έχοντας δίπλα του την Akita Inu «Yume», το σκυλί που του είχε δωρίσει η επαρχία Akita λίγα χρόνια νωρίτερα ως ένδειξη φιλίας και ευγνωμοσύνης.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Yume παρουσιάστηκε ως ένας απόλυτα ελεγχόμενος σκύλος που εκτελούσε εντολές μπροστά στις κάμερες.
Οι περισσότεροι πιθανότατα είδαν έναν πρόεδρο και έναν καλά εκπαιδευμένο σκύλο.
Εγώ είδα κάτι διαφορετικό.
Είδα έναν άνθρωπο που ετοιμαζόταν να επισκεφθεί την Ιαπωνία, αλλά κατά τη δική μου εκτίμηση δεν είχε αφιερώσει τον απαραίτητο χρόνο για να κατανοήσει σε βάθος το πολιτισμικό βάρος αυτού που είχε δίπλα του.
Γιατί το Akita δεν είναι απλώς μία ακόμη φυλή σκύλου.
Δεν είναι ένας σκύλος που δημιουργήθηκε για να επιδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να επιβάλλεται επάνω του.
Το Akita αποτελεί κομμάτι της ψυχής της Ιαπωνίας.
Είναι σύμβολο αξιοπρέπειας, πίστης, τιμής και ανεξαρτησίας. Είναι η φυλή που γέννησε την ιστορία του Hachikō, ενός σκύλου που έγινε διαχρονικό σύμβολο αφοσίωσης για έναν ολόκληρο λαό.
Γι’ αυτό και η εικόνα με προβλημάτισε.
Όχι επειδή ένας σκύλος εκτέλεσε μια εντολή.
Αυτό συμβαίνει κάθε μέρα σε χιλιάδες σπίτια.
Με προβλημάτισε γιατί η εικόνα έμοιαζε να μετατρέπει ένα πολιτισμικό σύμβολο σε επίδειξη ελέγχου.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά.
Ένας εκπαιδευτής μπορεί να κάνει έναν σκύλο να καθίσει.
Ένας ηγέτης όμως οφείλει να καταλαβαίνει τι εκπροσωπεί ο σκύλος που κάθεται μπροστά του.
Η ιστορία είναι γεμάτη από ανθρώπους εξουσίας που μπέρδεψαν την κατανόηση με την κυριαρχία.
Πίστεψαν ότι επειδή μπορούσαν να επιβληθούν, μπορούσαν και να κατανοήσουν.
Όμως τα δύο δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η πραγματική γνώση ενός λαού δεν βρίσκεται μόνο στη γλώσσα του, στην οικονομία του ή στις στρατιωτικές του δυνατότητες.
Βρίσκεται στα σύμβολά του.
Σε αυτά που αγαπά.
Σε αυτά που σέβεται.
Σε αυτά που θεωρεί ιερά ακόμη κι αν δεν το δηλώνει.
Και πολλές φορές ένα σύμβολο λέει περισσότερα από εκατό διπλωματικές αναλύσεις.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αδυναμία πολλών ηγετών να μην είναι η έλλειψη δύναμης.
Ίσως να είναι η πεποίθηση ότι η δύναμη αρκεί από μόνη της.
Ότι μπορούν να καταλάβουν ανθρώπους, κοινωνίες και πολιτισμούς χωρίς να μπουν ποτέ στον κόπο να τους ακούσουν πραγματικά.
Και εκεί γεννιούνται τα μεγαλύτερα λάθη.
Γιατί οι ηγέτες που αγνοούν τα σύμβολα των λαών συνήθως αγνοούν και τους ίδιους τους λαούς.
Και οι ηγέτες που δεν καταλαβαίνουν τι έχουν απέναντί τους είναι συχνά εκείνοι που αργότερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος δεν αντέδρασε όπως περίμεναν.