Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στο Γαλάτσι για να εγκαινιάσει το νέο κέντρο υποδοχής και περίθαλψης ζώων που πλήττονται από φυσικές καταστροφές. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η προστασία των ζώων δεν είναι σημαντική ή ότι τέτοιες υποδομές δεν έχουν αξία. Το πρόβλημα δεν είναι το έργο. Το πρόβλημα είναι η στιγμή.
Την ώρα που ο πλανήτης βρίσκεται μπροστά σε μία από τις πιο επικίνδυνες γεωπολιτικές περιόδους των τελευταίων δεκαετιών, η εικόνα που εκπέμπει η ελληνική πολιτική ηγεσία μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστική. Η Μέση Ανατολή φλέγεται. Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν απειλεί να παρασύρει ολόκληρη την περιοχή σε μια γενικευμένη ανάφλεξη. Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται χωρίς ορατό τέλος, με τη Ρωσία και τη Δύση να βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης αντιπαράθεσης. Οι διεθνείς αγορές παρακολουθούν με αγωνία την επόμενη ημέρα, ενώ η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης παραμένει εύθραυστη.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή όπου ένα λάθος, μια λανθασμένη εκτίμηση ή μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα μέσα σε λίγες ώρες. Οι σχέσεις με την Τουρκία εξακολουθούν να κινούνται πάνω σε μια λεπτή γραμμή ισορροπίας, ενώ η ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μετατρέπεται ξανά σε πεδίο γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Στο εσωτερικό της χώρας η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς συνεχίζει να δοκιμάζεται. Υποθέσεις που πριν από λίγα χρόνια θα προκαλούσαν πολιτικούς σεισμούς περνούν σχεδόν ως καθημερινότητα. Η κοινωνία δείχνει κουρασμένη, καχύποπτη και σε πολλές περιπτώσεις αποστασιοποιημένη από το πολιτικό σύστημα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δύο άνθρωποι στα Προσφυγικά δίνουν μάχη για τη ζωή τους ύστερα από πολυήμερη απεργία πείνας. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί με τις πολιτικές τους θέσεις ή με τις επιλογές τους. Όταν όμως άνθρωποι φτάνουν να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή, το γεγονός αποκτά αντικειμενικά πολιτική και κοινωνική βαρύτητα. Σε οποιαδήποτε δημοκρατία αυτό θα αποτελούσε ζήτημα πρώτης γραμμής. Στην Ελλάδα του 2026 μοιάζει να περνά σχεδόν απαρατήρητο.
Παράλληλα, η χώρα συζητά με ενθουσιασμό τη δημιουργία νέων data centers, λες και πρόκειται για τη φυσική εξέλιξη μιας ισχυρής και αυτάρκους οικονομίας. Την ίδια στιγμή όμως η Ελλάδα αντιμετωπίζει ολοένα σοβαρότερα προβλήματα λειψυδρίας. Ολόκληρες περιοχές προειδοποιούν για μείωση υδάτινων αποθεμάτων, ενώ η ενεργειακή εξάρτηση της χώρας εξακολουθεί να αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα. Η συζήτηση για εγκαταστάσεις που απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού θα έπρεπε τουλάχιστον να συνοδεύεται από μια σοβαρή εθνική συζήτηση. Αντί γι’ αυτό, παρουσιάζεται περίπου ως αυτονόητη επιλογή.
Στο πεδίο των ζώων, η αντίφαση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Ο Πρωθυπουργός μίλησε για συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών και συνεχάρη όσους συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σημερινής πολιτικής. Εδώ όμως προκύπτει ένα απλό ερώτημα. Με ποια κοινωνία των πολιτών έγινε αυτός ο διάλογος;
Γιατί εδώ και χρόνια παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα που έχουν τεθεί από εκπαιδευτές σκύλων, κτηνιάτρους, κυνηγούς, κτηνοτρόφους, δημοτικές αρχές και πολίτες. Εδώ και χρόνια υπάρχουν επιστημονικές διαφωνίες, ενστάσεις, προτάσεις και αιτήματα διαλόγου γύρω από τον νόμο Άργος. Εδώ και χρόνια άνθρωποι που ασχολούνται καθημερινά με τα ζώα δηλώνουν ότι ουδέποτε αισθάνθηκαν ότι συμμετείχαν σε έναν ουσιαστικό διάλογο.
Η πρόσφατη εξέλιξη με την κοινοβουλευτική ερώτηση για τις συνεργασίες με ΜΚΟ έρχεται να ενισχύσει ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα. Όταν τα ερωτήματα δεν βρίσκουν απαντήσεις ούτε στο πεδίο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, τότε το πρόβλημα παύει να αφορά αποκλειστικά τα ζώα. Αρχίζει να αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η εξουσία τη λογοδοσία.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι κάποιο μεμονωμένο γεγονός. Είναι η συνολική εικόνα. Η αίσθηση ότι ενώ η χώρα και ο κόσμος γύρω μας εισέρχονται σε μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, η πολιτική ηγεσία συνεχίζει να λειτουργεί σαν να βρίσκεται σε μια διαφορετική πραγματικότητα.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό πρόβλημα του 2026. Όχι μια συγκεκριμένη κυβερνητική επιλογή. Όχι ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Όχι μια συγκεκριμένη κρίση.
Αλλά η διαρκώς αυξανόμενη απόσταση ανάμεσα σε αυτά που βιώνει η κοινωνία και σε αυτά που δείχνει να αντιλαμβάνεται η εξουσία.
Και όταν αυτή η απόσταση μεγαλώνει υπερβολικά, η ιστορία έχει δείξει ότι οι περιπέτειες δεν αργούν να εμφανιστούν.