Ο Μολοσσός της Ηπείρου δεν κινδυνεύει μόνο από την αδιαφορία.
Κινδυνεύει από κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο.
Από την νοοτροπία του Ραγιαδισμού.
Από τη νοοτροπία ενός λαού που έμαθε να θεωρεί ανώτερο οτιδήποτε ξένο και κατώτερο οτιδήποτε γεννήθηκε στον ίδιο του τον τόπο.
Για δεκαετίες η Ελλάδα αντιμετώπισε τους δικούς της σκύλους σαν “χωριάτικους”. Σαν κάτι πρόχειρο, χωρίς αξία, χωρίς “πιστοποιήσεις”, χωρίς ξενόγλωσσα ονόματα και διεθνή marketing. Την ίδια στιγμή λατρεύτηκαν εισαγόμενες φυλές, δημιουργήθηκαν ολόκληρες αγορές γύρω από ξένα πρότυπα και ο ίδιος ο ελληνικός σκύλος άρχισε να εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια μας.
Και όμως.
Ο Μολοσσός της Ηπείρου δεν είναι απλώς ένας μεγαλόσωμος σκύλος.
Είναι ζώο που περπάτησε μαζί με την ελληνική ιστορία.
Σκύλος που έζησε δίπλα στον άνθρωπο όχι ως διακοσμητικό στοιχείο αλλά ως συνεργάτης επιβίωσης. Στα βουνά, στα κοπάδια, απέναντι σε λύκους, σε νύχτες φόβου και σε εποχές όπου η ζωή δεν προστατευόταν από κουμπιά και οθόνες αλλά από ένστικτο, δύναμη και δεσμό.
Ο σύγχρονος Έλληνας δύσκολα το αντιλαμβάνεται αυτό.
Δύσκολα αντιλαμβάνεται τι σημαίνει να υπάρχει ένα ζώο τόσο δεμένο με την επιβίωση ενός λαού ώστε να περνά στη μνήμη και στους θρύλους του.
Υπάρχουν αφηγήσεις που μιλούν για τον βασιλέα Όθωνα και τον προσωπικό μολoσσοειδή σκύλο που τον ακολουθούσε παντού. Αφηγήσεις που λένε ότι στον βασιλικό κήπο που δημιούργησε η Αμαλία υπήρχε σημείο όπου είχε ταφεί ο σκύλος του βασιλέως.
Ίσως μύθος.
Ίσως ιστορία.
Η ουσία όμως δεν βρίσκεται εκεί.
Βρίσκεται στο ότι κάποτε αυτά τα ζώα θεωρούνταν τόσο σημαντικά ώστε να παραμένουν δίπλα στους ανθρώπους ακόμα και μετά τον θάνατό τους.
Και σήμερα;
Σήμερα φτάσαμε στο σημείο να χρειάζονται άνθρωποι που να παλεύουν μόνο και μόνο για να θυμίσουν στην Ελλάδα τι είναι ο Μολοσσός της Ηπείρου.
Ένας από αυτούς είναι ο Κ. Στέλιος Μακαρίτης.
Ένας άνθρωπος που δεν περιορίστηκε σε συναισθηματισμούς ή νοσταλγία, αλλά αφιέρωσε χρόνια αγώνα ώστε ο Μολοσσός να αποκτήσει ξανά υπόσταση, συνέχεια και πρότυπο. Να μη μετατραπεί σε μια ξεχασμένη φωτογραφία κάπου ανάμεσα σε λαογραφικά αφιερώματα και τουριστικές αφίσες.
Γιατί αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.
Όχι να χαθεί μόνο ένας σκύλος.
Αλλά να χαθεί η μνήμη ενός λαού γύρω από το ποιος ήταν.
Γιατί όταν ένας λαός αρχίζει να περιφρονεί ακόμα και τα ζώα που περπάτησαν δίπλα στην ιστορία του, τότε έχει ήδη αρχίσει να αποκόπτεται από τις ίδιες του τις ρίζες.
Ότι η κληρονομιά ενός τόπου δεν είναι μόνο οι πέτρες, τα μουσεία και οι ημερομηνίες.
Είναι και τα ζώα που περπάτησαν δίπλα στους ανθρώπους του.
Τα ζώα που φύλαξαν παιδιά, κοπάδια, σπίτια και χωριά.
Τα ζώα που έγιναν κομμάτι της ίδιας της ελληνικής ψυχής.
Και ίσως τελικά το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα επιβιώσει ο Μολοσσός της Ηπείρου.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα επιβιώσει η μνήμη μας γύρω από το τι ήταν κάποτε η Ελλάδα.
Διαβάστε ακόμα
Όταν ο νόμος για τα ζώα απειλεί να εξαφανίσει ελληνικές φυλές